سکانس اول: همه جا ساکته و تاریک هیچ صدایی نمیاد جز صدای ماشینا یه اتاق دوتا آدم که روی تخت خوابیدن و یه آهنگ مشترک درحال پخشه ازپنجره آسمون پرستاره دیده میشه کاش آدما بال داشتن! سکانس دوم: بازم شب آخرای شب دوتا آدمی که دارن قدم میزنن اونقد ساکته که صدای نفس های همو میشنون اونقد راه میرن که صبح میشه این شهرخیلی بزرگه،خیلی فقط یک نفر کافیه...برای دلبستگی ... .. فک میکنی دوس داشتن آدمو دیوونه میکنه؟